we can dance! :))

you have to trust it...

Ο έναστρος ουρανός

Έχω κρυμμένο στα μάτια μου ένα αστέρι που ψάχνει άλλα μάτια να κοιτάζει για ουρανό. Και θέλει να βρει έναν ουρανό καθαρό να τον στολίζει, που θα το κάνει να λάμπει με όλη του τη δύναμη.

JUMP to my YAGUAR !... και φύγαμε! :)

BLind

To see you now To hear you now I can look outside myself And I must examine my breath and look inside Because I feel blind Because I feel blind

Η πολυαναμενόμενη συνάντηση

Ήθελαν τόσο να ειδωθούν και τα κατάφεραν.
Έκαναν μια μεγάλη βόλτα.
Στη βόλτα τους ακούγονταν παπούτσια που έτριζαν και αναπνοές,
όταν σίγαζαν οι ήχοι της πόλης.

Αυτή η πόλη, φαινόταν χτες τόσο διαφορετική απ' ότι την έχω συνηθίσει!
Με στενάκια, μέρη και γκράφιτι που δεν τα είχα ξαναδεί.

Ήθελα τόσο να σε αγγίζω και να σου χαιδεύω τα μαλλιά όσο περπατούσαμε,
να βάλω το χέρι μου μέσα στη χούφτα σου, όπως ήμασταν δίπλα-δίπλα.
“Κοίτα φάτσα!” του είπε σε κάποια φάση...
Κι εκείνος δεν ήξερε τι έπρεπε να νιώσει.

Εκείνος φανταζόταν ακόμα να του βγάλει τα γυαλιά
και να του τα αφήσει σε ένα κομοδίνο,
και ύστερα να τον πάρει μια αγκαλιά που δεν θα βλέπει κανείς.
Και, έπειτα, να κάνει βόλτα με τις άκρες των δαχτύλων του στις επιφάνειές του, αυτές που ήταν προς κοινή θέα.

“Χάρηκα που ήρθες...” του είπε αργότερα,
μα ήταν σα να έλεγε δεν θέλω να σε ξαναδώ.

Και απομακρύθηκαν με 2 τρένα διαφορετικών κατευθύνσεων,
δεν έστειλαν ξανά μηνύματα γλυκά,
και ποιός ξέρει τι σκέφτονταν τώρα και οι δυο.

Please don't flow so fast, you little mountain noise, I'll close my eyes and bite your tongue..

Post modern love

Έλα, αγάπη μου,

Φόρεσε για στολίδι σου κάτι από τον ουρανό,
βάλε στην τσάντα σου λίγο ωκεανό
και έλα να περπατήσουμε σε τοπίο αστικό˙

Δίπλα σε σταθμούς μετρό
και κτίρια παράταιρα,
μέσα σε στοές ηλεκτρονικών
και καταστήματα άπειρα

Σε χώρους αρχαιολογικούς έλα να ξαποστάσουμε,
τα κουρέλινα ρούχα μας στα δέντρα να κρεμάσουμε˙
Κι από κει μαζί, έλα,
σε απόκομμα βουβής ταινίας να περάσουμε.

I got life

Στον πυρετό των εκλογών

Στον πυρετό των εκλογών αυτών ψηφίζω την αγάπη,
γιατί κανένας δεν εκφράζει τα πολιτικά ζητήματα καλύτερα.
Στον πυρετό των εκλογών θα κατεβώ και εγώ στην κάλπη,
και όποιο κι αν είναι το αποτέλεσμα θα το αποδεχτώ ύστερα.

Στις εκλογές αυτές η ψήφος μου είναι υψίστης σημασίας,
το αισθάνομαι και ας μην με εκφράζει καμια ιδεολογία.
Στις εκλογές που γίνονται ψάχνω συνοδοιπόρο μιας πορείας
κι ας κατεβαίνω με κόμμα μου την εξορία.

Σε λίγες μέρες θα βρεθώ σε αυτό το δίλημμα: άκυρο ή λευκό
και είναι δύσκολες οι εποχές για λάθος πολιτικές κινήσεις.
Μα είναι τόσο μεγάλη η ανάγκη να σε δω
γιατί μου έχεις προσφέρει τόσο όμορφες συγκινήσεις.

Στον πυρετό των εκλογών εγώ ψηφίζω εσένα,
και βγάζω άκυρα όλα τα κόμματα -είναι για μένα ξοφλημένα!
Και βάζω σταυρό στο ψηφοδέλτιό σου, την ψήφο μου μυστικά δίνω
και από την κάλπη της καρδιάς μου μια ροζ κορδέλα αφήνω...

Mon coeur reste toujours le même...

Interflirting

Ακούω ένα χαζοτράγουδο που με ταξιδεύει σε άλλη δεκαετία
και πάλι με συνεπαίρνει η ιδέα πως υπάρχεις!

Βλέπω τις εικόνες σου, διαλεγμένες με κάποια λογική,
και προσπαθώ να αναλύσω σημειολογικά έναν κόσμο
τόσο διαφορετικό από τον δικό μου.

Πάλι προσμένω να σε συναντήσω και κάνω μυθοπλασίες στο μυαλό μου...
για το πώς είσαι,
πώς θα συμπεριφέρεσαι,
πώς θα τονίζεις το σίγμα και το ρο,
πώς θα εκφράζεσαι με τα δάχτυλά σου,
πώς θα είναι η χροιά της φωνής σου με κλειστά τα φώτα...

Μου είχε πει κάποτε στη χώρα του πάντοτε:
„Η απόσταση μεταξύ δύο ατόμων
είναι μεγαλύτερη από αυτήν
των 2 μακρινότερων άστρων του σύμπαντος“


Όμως, εμείς, έχουμε εκμηδενίσει τις αποστάσεις στον τόπο του πουθενά!
Και είναι μόνο δυο χρόνια που μας χωρίζουν
ενώ, εγώ, μεταφέρθηκα νοερά δύο δεκαετίες πριν από λίγο.

Φαντάζομαι να μιλάμε σε ένα μέρος ήσυχο και να φλερτάρουμε ανοιχτά οι 2 μας,
να φιλιόμαστε ρομαντικά, με κάποιο δισταγμό αλλά και με ορμή,
να τυλίγομαι στο κορμί σου...

Τρέχει ο ενθουσιασμός μου, μα, η λογική μου βάζει φρένα:
Έξοδος από το όχημα, τρέξιμο, πεζοπορία, στάση,
και ξανά περίπατος, τρέξιμο, μετεπιβίβαση...
Μέχρις ότου απομακρυνθούμε διαγαλαξιακώς με τη φυσική συνάντησή μας.

Περνούν τα χρόνια, μωρό μου,
και οι μέρες περνούν κι αυτές,
όπως και οι ώρες,
και θα φτάσει η στιγμή που θα σε δω και θα περάσει,
κι ας μου φαίνεται, ακόμη, αιώνας μακριά.

Τόσο μακρινές είναι και οι εικόνες
που βλέπουμε, τώρα,
από τις άκρες του ουρανού μας,
στο κέντρο των ματιών μας,
με τις κόρες διεσταλμένες,
τόσα έτη φωτός απομακρυσμένες ήδη...

Οι όψεις του ήλιου

Στα ελληνικά είναι ''ο'' ήλιος.
Στα γερμανικά λέγεται ''η'' ήλιος.
Αρσενικό και θηλυκό.
Δύο πρόσωπα αντίθετα, τα οποία, ως ουσιαστικά, είναι ουδέτερα.
Τι περίεργο:
Δε με αφορά, τελικά, πώς ονομάζεται...
Αρκεί που είδα όλες τις πλευρές του να λάμπουν στα μάτια σου.

Η ρωγμή

Στη διάρκεια της βραδινής μου βόλτας,
μπαίνω σ' ένα στενό πεζοδρόμιο,
από το οποίο περνάω καθημερινά.
Παρατηρώ, εκεί, για πρώτη φορά,
μια ρωγμή. Μέσα της κάτι φυτρώνει.

Πιο κάτω, βλέπω τη θάλασσα.
Μια θάλασσα που μας ενώνει και μας χωρίζει,
όπως και από τη ρωγμή παρεμβάλλεται η ζωή
ανάμεσα στα 2 μέρη του πεζοδρομίου.

Ένα δάκρυ είναι αρκετό
να κάνει διάφανα τα νερά της θάλασσας,
με τον ίδιο τρόπο που μια σταγόνα βροχής
μπορεί να δώσει ζωή στην ερημιά.

Φαντάζομαι, για μια στιγμή,
την ίδια θάλασσα να είναι στρωμένη με τσιμέντο
και να παρουσιάζει σε σημεία και αυτή ρωγμές,
από τις οποίες η ζωή παλεύει να αναδυθεί.
Πολλοί ταξιδιώτες και νέου τύπου βάρκες
πλημμυρίζουν, τώρα, την ασχήμια του τσιμέντου.
Ανάμεσά τους κι εγώ,
μπαίνω σ' ένα βαρκόχημα με κατεύθυνση βορειοδυτικά.
Και το μακριά γίνεται όλο και πιο κοντά.
Και αρχίζω να τρέχω για να σε συναντήσω.

Πτήση 201

Ο Χαρταετός

Ο Χαρταετός πετάει ψηλά˙
Μαζί του ταξιδεύουν αγωνίες, πάθη,
μικρά και μεγάλα όνειρα.

Κάθε χαρτάκι-ευχή της ουράς του
στραπατσάρεται από τον αέρα που τον ταξιδεύει,
σα να παλεύει με αυτόν για να εκπληρωθεί
μέσα στο περιορισμένο διάστημα της πτήσης του.

Τα κουλούρια της λησμονιάς

Η τροφή μου φαίνεται περιττή...

Μασάω κάπως βαριεστημένα ένα κουλούρι και σκέφτομαι
που με είχες χθες στην αγκαλιά σου, τόσο βολικά, πάνω στο βράχο.
Βλέπαμε μαζί ένα μικρό και πολύ όμορφο πεύκο,
που νόμιζες ότι ήταν ελιά! Με κοιτούσες
και ήθελες να αποτυπώσεις τη μορφή μου.

Έχω φάει κάμποσα κουλούρια τώρα…

Τα χέρια δυο ανθρώπων περιπλέκονται τόσο αρμονικά.
Από τους σχηματισμούς που κάνουν όταν ενώνονται
προέρχεται τo σύμβoλo ειρήνης.

Έπειτα, η Ακρόπολη έμοιαζε με τούρτα παγωτό,
και όπως περπατούσαμε εσύ μου μιλούσες,
μα, ότι ήθελα άκουγα εγώ!

Τα κουλούρια στη χαρτοσακούλα έχουν αρχίσει να λιγοστεύουν επικίνδυνα…

Είναι τολμηρό να περπατούν δυο άνθρωποι χέρι-χέρι, σκεφτόμουνα:
Προσελκύονται ανήσυχα βλέμματα που προσκολλώνται πάνω τους και με το βάρος τους διαλύουν την ένωσή τους.
Οπότε, ίσως είναι καλύτερα να περπατούν τα χέρια μας πλάι- πλάι
και να σμίγουν μόνον όταν οι άνθρωποι τριγύρω
δε θα θορυβούνται από το θέαμα αυτό.
Πώς όμως ένα θέαμα ειρηνικό μπορεί να γίνει τόσο προκλητικό;

Άδειασε η χαρτοσακούλα,
και το χέρι μου έχει μείνει μόνο του
να ψαχουλεύει για ψίχουλα τριγύρω,
μα αυτό που θέλει να συναντήσει πιο πολύ είναι το χέρι σου θαρρώ.

Το κύμα

Κύμα-κύμα

σάρωσέ με και δες,

παρέσυρέ με και, διάφανος όπως είμαι τώρα,

πες μου πώς αλλάζουν οι μορφές.

Και στο επόμενο ταξίδι σου πες

σε όλα τα πλοία που θα συναντήσεις,

πως υπάρχουν άνθρωποι στα παράλια του κόσμου

που φεύγουν για το αύριο

μα πρώτα ζήσανε το χθες.