Η ρωγμή

Στη διάρκεια της βραδινής μου βόλτας,
μπαίνω σ' ένα στενό πεζοδρόμιο,
από το οποίο περνάω καθημερινά.
Παρατηρώ, εκεί, για πρώτη φορά,
μια ρωγμή. Μέσα της κάτι φυτρώνει.

Πιο κάτω, βλέπω τη θάλασσα.
Μια θάλασσα που μας ενώνει και μας χωρίζει,
όπως και από τη ρωγμή παρεμβάλλεται η ζωή
ανάμεσα στα 2 μέρη του πεζοδρομίου.

Ένα δάκρυ είναι αρκετό
να κάνει διάφανα τα νερά της θάλασσας,
με τον ίδιο τρόπο που μια σταγόνα βροχής
μπορεί να δώσει ζωή στην ερημιά.

Φαντάζομαι, για μια στιγμή,
την ίδια θάλασσα να είναι στρωμένη με τσιμέντο
και να παρουσιάζει σε σημεία και αυτή ρωγμές,
από τις οποίες η ζωή παλεύει να αναδυθεί.
Πολλοί ταξιδιώτες και νέου τύπου βάρκες
πλημμυρίζουν, τώρα, την ασχήμια του τσιμέντου.
Ανάμεσά τους κι εγώ,
μπαίνω σ' ένα βαρκόχημα με κατεύθυνση βορειοδυτικά.
Και το μακριά γίνεται όλο και πιο κοντά.
Και αρχίζω να τρέχω για να σε συναντήσω.