Τα κουλούρια της λησμονιάς

Η τροφή μου φαίνεται περιττή...

Μασάω κάπως βαριεστημένα ένα κουλούρι και σκέφτομαι
που με είχες χθες στην αγκαλιά σου, τόσο βολικά, πάνω στο βράχο.
Βλέπαμε μαζί ένα μικρό και πολύ όμορφο πεύκο,
που νόμιζες ότι ήταν ελιά! Με κοιτούσες
και ήθελες να αποτυπώσεις τη μορφή μου.

Έχω φάει κάμποσα κουλούρια τώρα…

Τα χέρια δυο ανθρώπων περιπλέκονται τόσο αρμονικά.
Από τους σχηματισμούς που κάνουν όταν ενώνονται
προέρχεται τo σύμβoλo ειρήνης.

Έπειτα, η Ακρόπολη έμοιαζε με τούρτα παγωτό,
και όπως περπατούσαμε εσύ μου μιλούσες,
μα, ότι ήθελα άκουγα εγώ!

Τα κουλούρια στη χαρτοσακούλα έχουν αρχίσει να λιγοστεύουν επικίνδυνα…

Είναι τολμηρό να περπατούν δυο άνθρωποι χέρι-χέρι, σκεφτόμουνα:
Προσελκύονται ανήσυχα βλέμματα που προσκολλώνται πάνω τους και με το βάρος τους διαλύουν την ένωσή τους.
Οπότε, ίσως είναι καλύτερα να περπατούν τα χέρια μας πλάι- πλάι
και να σμίγουν μόνον όταν οι άνθρωποι τριγύρω
δε θα θορυβούνται από το θέαμα αυτό.
Πώς όμως ένα θέαμα ειρηνικό μπορεί να γίνει τόσο προκλητικό;

Άδειασε η χαρτοσακούλα,
και το χέρι μου έχει μείνει μόνο του
να ψαχουλεύει για ψίχουλα τριγύρω,
μα αυτό που θέλει να συναντήσει πιο πολύ είναι το χέρι σου θαρρώ.