Έκαναν μια μεγάλη βόλτα.
Στη βόλτα τους ακούγονταν παπούτσια που έτριζαν και αναπνοές,
όταν σίγαζαν οι ήχοι της πόλης.
Αυτή η πόλη, φαινόταν χτες τόσο διαφορετική απ' ότι την έχω συνηθίσει!
Με στενάκια, μέρη και γκράφιτι που δεν τα είχα ξαναδεί.
Ήθελα τόσο να σε αγγίζω και να σου χαιδεύω τα μαλλιά όσο περπατούσαμε,
να βάλω το χέρι μου μέσα στη χούφτα σου, όπως ήμασταν δίπλα-δίπλα.
“Κοίτα φάτσα!” του είπε σε κάποια φάση...
Κι εκείνος δεν ήξερε τι έπρεπε να νιώσει.
Εκείνος φανταζόταν ακόμα να του βγάλει τα γυαλιά
και να του τα αφήσει σε ένα κομοδίνο,
και ύστερα να τον πάρει μια αγκαλιά που δεν θα βλέπει κανείς.
Και, έπειτα, να κάνει βόλτα με τις άκρες των δαχτύλων του στις επιφάνειές του, αυτές που ήταν προς κοινή θέα.
“Χάρηκα που ήρθες...” του είπε αργότερα,
μα ήταν σα να έλεγε δεν θέλω να σε ξαναδώ.
Και απομακρύθηκαν με 2 τρένα διαφορετικών κατευθύνσεων,
δεν έστειλαν ξανά μηνύματα γλυκά,
και ποιός ξέρει τι σκέφτονταν τώρα και οι δυο.
Φωτογραφία, κάτι παραπάνω ἀπό ὑπέροχη.
ΑπάντησηΔιαγραφήἹστορία, μιᾶς νύχτας
Λέξεις, γλυκές.
Καμιὰ φορὰ τὰ πράγματα δὲν ὁδηγοῦν ἐκεῖ ποὺ θὰ θέλαμε· δυστυχῶς. Μὰ οἱ ἀνθρώπινες σχέσεις εἶναι ἐξελίξιμες καὶ ποτὲ δὲν γνωρίζουμε τὶ μέλλει γενέσθαι.