Κυριακή 15 Νοεμβρίου 2009
Κυριακή 8 Νοεμβρίου 2009
Σάββατο 7 Νοεμβρίου 2009
Ο έναστρος ουρανός
Έχω κρυμμένο στα μάτια μου ένα αστέρι
που ψάχνει άλλα μάτια να κοιτάζει για ουρανό.
Και θέλει να βρει έναν ουρανό καθαρό
να τον στολίζει,
που θα το κάνει να λάμπει
με όλη του τη δύναμη.
Παρασκευή 16 Οκτωβρίου 2009
Σάββατο 3 Οκτωβρίου 2009
BLind
To see you now
To hear you now
I can look outside myself
And I must examine my breath and look inside
Because I feel blind
Because I feel blind
Η πολυαναμενόμενη συνάντηση
Ήθελαν τόσο να ειδωθούν και τα κατάφεραν.
Έκαναν μια μεγάλη βόλτα.
Στη βόλτα τους ακούγονταν παπούτσια που έτριζαν και αναπνοές,
όταν σίγαζαν οι ήχοι της πόλης.
Αυτή η πόλη, φαινόταν χτες τόσο διαφορετική απ' ότι την έχω συνηθίσει!
Με στενάκια, μέρη και γκράφιτι που δεν τα είχα ξαναδεί.
Ήθελα τόσο να σε αγγίζω και να σου χαιδεύω τα μαλλιά όσο περπατούσαμε,
να βάλω το χέρι μου μέσα στη χούφτα σου, όπως ήμασταν δίπλα-δίπλα.
“Κοίτα φάτσα!” του είπε σε κάποια φάση...
Κι εκείνος δεν ήξερε τι έπρεπε να νιώσει.
Εκείνος φανταζόταν ακόμα να του βγάλει τα γυαλιά
και να του τα αφήσει σε ένα κομοδίνο,
και ύστερα να τον πάρει μια αγκαλιά που δεν θα βλέπει κανείς.
Και, έπειτα, να κάνει βόλτα με τις άκρες των δαχτύλων του στις επιφάνειές του, αυτές που ήταν προς κοινή θέα.
“Χάρηκα που ήρθες...” του είπε αργότερα,
μα ήταν σα να έλεγε δεν θέλω να σε ξαναδώ.
Και απομακρύθηκαν με 2 τρένα διαφορετικών κατευθύνσεων,
δεν έστειλαν ξανά μηνύματα γλυκά,
και ποιός ξέρει τι σκέφτονταν τώρα και οι δυο.
Έκαναν μια μεγάλη βόλτα.
Στη βόλτα τους ακούγονταν παπούτσια που έτριζαν και αναπνοές,
όταν σίγαζαν οι ήχοι της πόλης.
Αυτή η πόλη, φαινόταν χτες τόσο διαφορετική απ' ότι την έχω συνηθίσει!
Με στενάκια, μέρη και γκράφιτι που δεν τα είχα ξαναδεί.
Ήθελα τόσο να σε αγγίζω και να σου χαιδεύω τα μαλλιά όσο περπατούσαμε,
να βάλω το χέρι μου μέσα στη χούφτα σου, όπως ήμασταν δίπλα-δίπλα.
“Κοίτα φάτσα!” του είπε σε κάποια φάση...
Κι εκείνος δεν ήξερε τι έπρεπε να νιώσει.
Εκείνος φανταζόταν ακόμα να του βγάλει τα γυαλιά
και να του τα αφήσει σε ένα κομοδίνο,
και ύστερα να τον πάρει μια αγκαλιά που δεν θα βλέπει κανείς.
Και, έπειτα, να κάνει βόλτα με τις άκρες των δαχτύλων του στις επιφάνειές του, αυτές που ήταν προς κοινή θέα.
“Χάρηκα που ήρθες...” του είπε αργότερα,
μα ήταν σα να έλεγε δεν θέλω να σε ξαναδώ.
Και απομακρύθηκαν με 2 τρένα διαφορετικών κατευθύνσεων,
δεν έστειλαν ξανά μηνύματα γλυκά,
και ποιός ξέρει τι σκέφτονταν τώρα και οι δυο.
Παρασκευή 2 Οκτωβρίου 2009
Εγγραφή σε:
Σχόλια (Atom)
